kısa gün...

    

Sevindi çocuk…

“Öğretmenim en son babam öldüğünde geldin.Bir kez daha gel ne olur!” dedi.Babası geçen yıl mide kanserinden hayatını kaybetmişti.Babasının ona aldığı bilekliği bana verecek kadar da büyük yürekliydi.Kırmadım onu ve birkaç arkadaşımla evlerine gittik.Köye doğru inmek,çalışan kadınları,kapı önü sohbetlerini seyretmek,yaşlı teyzenin durdurup bize şeker vermesi ve bir çok şey…Hepsi belki basit ama bir okadar da anlamlıydı bizim için…

Sıcak ekmek kokan eve girdik. O kadar sıcak karşıladı ki teyzem bizi,çabucak kaynaştık…

Minderlerin üzerinde oturduk.Zamanımız az diye yemeğimizi hemen hazırladı.Birlikte hem sohbet ettik hem de sıcacık ekmeği yemeğe banarak yedik…

Konu döndü dolaştı eşine geldi…Resimlerini gösterdi.Ne çok sevdiğini,hiç aklından çıkmadığını anlattı bize.

”Her zaman gelin,her zaman beklerim sizi”diyerek uğurladı bizi…

Köyde muhabbet ettiğim her kadın,teyzem kadar sevimli,içten ,sıcacık…

Hatta okula doğru çamurlu çizmelerimle çıkamazken teyzelerden biri sırtıma vurdu,hadi hadi diyerekten.Beni seviyormuşJKikirdedik…

Horozlar öttü,tavuklar gıdakladı,minik birler birbirini kar topuna tuttu.Peşlerinden koşarken ben de bittim.Cuma günü nöbetinde ben de nöbet geçirdim…

Ama gülümsemeyi hiç unutmadım.Unutturmadılar sağolsunlar…

Köyde pencereden dışarı bakmak yetiyor biliyor musunuz?

Gülümsemeye yetiyor…

Bu arada yeni öğretmenler atanmışlar,ne hoş…Allah utandırmasın diyeyim ve herkese iyi hafta sonları dileyeyim…


Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !